RAUM Drops - Column Teddy Tops - Expositieplein in Leidsche Rijn

Ons eigen Silicon Vinex

Tekst: Teddy Tops
Video: A Small Production Company
Foto’s: Jikke de Gruijter & Anna Schouten

Groetjes uit Leidsche Rijn.
Wij hebben het fijn, in Leidsche Rijn.
Zon, wind, strand: Leidsche Rijn.


Hallmark heeft nog een heel gat om in te springen als het om ansichtkaarten uit Leidsche Rijn gaat. En sinds de opening van RAUM, kun je daar de termen big data, machine learning en stad van de toekomst gewoon aan toevoegen. Of wat dacht je van de Berlijnpleinfontein in Leidsche Rijn, van Leonard van Munster, die hier sinds enkele weken op het RAUM-terrein staat te kolken? Dat binnen-rijmt toch ook als een zonnetje.

Op het Berlijnplein is het broeierig en knus, tijdens de opening van RAUM Drops. Er lopen mensen te snuffelen tussen tweedehands spullen, ze drinken biertjes en eten pulled veggies. Ondertussen spreek ik met de makers die op deze plek hebben mogen toeven. Ze hebben er geslapen, gegeten, bedacht en gemaakt. Vandaag presenteren ze hier de uitkomst.

Zo hebben we Sacha van den Haak (NL) en Anton Lamberg (SE), die Image Archeology maakten. Een enorm hoekig spiegel-gevaarte, waar je aan een kant in kunt. Je gaat eerst een steile trap omhoog, en daalt vervolgens langzaam af, een nauwer wordende gang in, met aan het eind een heel hoog, smal, almaar veranderend beeld. We zien een soort sedimentatie ontstaan, maar dan niet met aardlagen maar met foto’s. De foto’s zijn enerzijds afkomstig uit het Utrechts Archief, gemaakt op deze plek in Leidsche Rijn, en anderzijds worden ze op dit moment gemaakt door iedereen die een foto maakt en de hashtag #raumutrecht #imagearcheology gebruikt of een beeld instuurt via imagearcheology.nl.


De kunstenaars hebben een programma ontwikkeld dat zichzelf blijft aanpassen – langzaam zakken al onze selfies en het archiefmateriaal in de aardlagen. Zo kiezen we zelf wat er mag blijven, en wat er verdwijnt. De mannen vertellen dat het hen mede ging om het systeem zelf; een machine te creëren die zichzelf blijft aanpassen, van zichzelf leert en dus nooit ‘vol’ raakt. En om het idee dat we zelf geschiedenis maken. Wij bepalen zelf wat er in de archieven blijft en wat er weg moet. Is je foto mislukt? Gooi je hem weg. Of je zet er een filtertje over en stuurt hem de geschiedenis in. We zijn nu op een moment aanbeland waarop álles interessant is, of juist niks. Wat onthou je dan? Wat bewaar je? Hoe denkt Leidsche Rijn over honderd jaar over deze plek, over wat hier is ontstaan? Daar hebben Sacha en Anton geen antwoorden op, de vragen stellen vinden zij veel interessanter.

Wij bepalen zelf wat er in de archieven blijft en wat er weg moet.

In de spiegeling van hun giga constructie zien we een waterval. Een fata morgana? Maar neen. Het is het werk van Leonard van Munster. Hem kennen we van zijn beeldende kunst op de meest bijzondere plekken. Ik herinner mij een levensgroot gestrand jacht op het Zuidplein, voor de ABN Amro. Maar op deze plek, te midden van alle nieuwbouw, met de geur van Douwe Egberts en de vluchtigheid van de snelweg die onder ons doorloopt, besloot hij een rotspartij te bouwen, met bovenop een idyllisch tiny housje, en uit de rots een klaterende waterval. Een oase van rust en natuur, dat tussen de betonnen vinex komt uitgepiept. De waterval staat voor luxe, zegt Leonard, wat hij typisch vindt, want ga naar een bouwmarkt en je hebt er voor een paar tientjes zelf een. Heel Leidsche Rijn heeft er eentje in de achtertuin, terwijl je het eerder linkt aan het Gooi. In de toekomst zouden we meer bezig moeten zijn met de natuur, en hoe wij ons daartoe verhouden, vindt Leonard. Wat betekent luxe, zonder dat.

 

We zien onszelf en denken aan onze stad van de toekomst, over hoe elke ontwikkeling ook iets moois kan zijn.

Als je vanuit zijn glazen tiny housje naar beneden kijkt, zie je het water stromen. Het kalmeert je. Rechts zien we een stad in aanbouw. Boven de lucht, de wolken en de zon. En in het enorme spiegelgebouw zien we onszelf. We proberen krampachtig een geschiedenis te schrijven, maar niet eentje voor over al te lang. Een geschiedenisje. We hersenknarsen over Sacha en Anton die een machine hebben gebouwd die alles kan opslaan, en zichzelf dingen kan leren op een manier die eindelijk eens niet schadelijk is maar juist mooi. Dat we foto’s tot in den treuren kunnen opslaan, maar dat dat nu dan kunst is en niet dat Facebook ermee aan de haal gaat. We zien onszelf en denken aan onze stad van de toekomst, over hoe elke ontwikkeling ook iets moois kan zijn. En wij daarin.
Ik stuur iedereen vanaf deze plek een ansichtkaart.

Groetjes uit Leidsche Rijn: ons eigen Silicon Vinex.
RAUM Drops - Column Teddy Tops - Expositieplein in Leidsche Rijn

Meer van RAUM Drops? Bekijk hier alle beelden van het festival.

facebook insta twitter youtube itunes spotify zaag oog